🩸 Γυναίκες και έγκλημα Η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη και Η Δράκαινα του Δημήτρη Μπόγρη🔪

00:00 Πρόλογος

01:14 Η Φόνισσα – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 🔪🩸

01:13:00 Η Δράκαινα – Δημήτρης Μπόγρης 🔪🩸

02:42:00 Επίλογος

Δεν σκοτώνει πάντα το μίσος. Κάποτε σκοτώνει η βεβαιότητα, η πίκρα που σκλήρυνε και η ψευδαίσθηση πως ένας άνθρωπος μπορεί να αποφασίσει για τη μοίρα ενός άλλου. Στη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και στη «Δράκαινα» του Δημήτρη Μπόγρη, δύο γυναικείες μορφές βαδίζουν στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής. Δεν γεννήθηκαν τέρατα· έγιναν μορφές καταστροφής όταν ο πόνος μεταμορφώθηκε σε εξουσία.

Η Φραγκογιαννού του Παπαδιαμάντη είναι από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας. Μια γυναίκα τσακισμένη από τη φτώχεια, την καταπίεση και την κοινωνική αδικία μιας εποχής όπου η γέννηση ενός κοριτσιού θεωρούνταν συχνά βάρος. Όμως ο Παπαδιαμάντης κάνει κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή κοινωνική καταγγελία. Δεν παρουσιάζει μόνο μια γυναίκα που υποφέρει, αλλά την τρομακτική στιγμή όπου το θύμα περνά το όριο και γίνεται θύτης.

Η Φραγκογιαννού δεν σκοτώνει από στιγμιαία έκρηξη. Δεν τη σπρώχνει μια τυφλή μανία. Εκεί βρίσκεται και η φρίκη της. Δημιουργεί μέσα της ένα ολόκληρο ηθικό σύστημα που δικαιολογεί το έγκλημα. Πιστεύει πως λυτρώνει τα μικρά κορίτσια από μια ζωή δυστυχίας. Η δολοφονία παύει στα μάτια της να είναι αμαρτία και μετατρέπεται σε αποστολή.

Αυτή είναι ίσως η πιο επικίνδυνη μορφή του κακού: όχι εκείνη που γνωρίζει πως είναι κακό, αλλά εκείνη που φορά το ένδυμα του καλού. Η ιστορία του ανθρώπου είναι γεμάτη από εγκλήματα που έγιναν στο όνομα μιας ανώτερης ιδέας. Από την Ιερά Εξέταση μέχρι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ο άνθρωπος γίνεται πιο επικίνδυνος όταν πιστέψει πως έχει στα χέρια του την απόλυτη αλήθεια.

Η Φραγκογιαννού συναντά έτσι μια αρχέγονη μορφή: τη Μήδεια. Η μία ανήκει στον μύθο, η άλλη στη φτωχή ελληνική πραγματικότητα. Η μία κινείται ανάμεσα σε βασιλιάδες και θεούς, η άλλη στα στενά μιας μικρής κοινωνίας. Όμως η εσωτερική διαδρομή έχει μια κοινή ρίζα: την αυταπάτη της κυριότητας πάνω στη ζωή.

Η Μήδεια θεωρεί τα παιδιά προέκταση της δικής της ύπαρξης και τα χρησιμοποιεί ως όργανο τιμωρίας. Η Φραγκογιαννού βλέπει τα κορίτσια όχι ως μοναδικές υπάρξεις, αλλά ως βάρη που πρέπει να απαλλαγούν από τη μοίρα τους. Και οι δύο περνούν το ίδιο τραγικό σύνορο: από τη φροντίδα στην απόφαση, από την αγάπη στην εξουσία.

Η μαγεία, που υπάρχει σαν σκιά γύρω από αυτές τις μορφές, δεν είναι απλώς στοιχείο παράδοσης. Συμβολίζει την πιο μεγάλη ανθρώπινη ύβρη: την πεποίθηση πως η προσωπική θέληση μπορεί να σταθεί πάνω από τη φύση, τον νόμο και τον Θεό.

Απέναντι στη Φραγκογιαννού στέκεται η Δράκαινα του Δημήτρη Μπόγρη. Εκεί το έγκλημα δεν είναι φόνος σώματος αλλά μια αργή δολοφονία ψυχών. Η ηρωίδα του Μπόγρη είναι μια γυναίκα που κυβερνά το σπίτι της με φόβο. Τα παιδιά της δεν τη νιώθουν ως μητέρα αλλά ως δύναμη που εμποδίζει τη ζωή τους.

Όμως ο Μπόγρης δεν δημιουργεί μια μονοδιάστατη κακιά γυναίκα. Ανοίγει την πόρτα του παρελθόντος και μας δείχνει μια ύπαρξη που κάποτε πληγώθηκε βαθιά. Η Δράκαινα αγάπησε, αλλά αναγκάστηκε να θυσιάσει τον έρωτά της. Ένας καταναγκαστικός γάμος, ένα οικογενειακό μυστικό και μια κοινωνία όπου η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα επιλογής την οδήγησαν σε έναν εσωτερικό μαρασμό.

Το τραγικό της στοιχείο είναι πως δεν θεραπεύει την πληγή της· την κληροδοτεί. Επειδή δεν έζησε, δεν αντέχει να βλέπει τους άλλους να ζουν. Επειδή στερήθηκε την αγάπη, γίνεται εμπόδιο στην αγάπη των παιδιών της.

Η Φραγκογιαννού και η Δράκαινα είναι δύο διαφορετικές όψεις μιας κοινής ανθρώπινης πτώσης. Η πρώτη αφαιρεί ζωές πιστεύοντας πως σώζει. Η δεύτερη φυλακίζει ζωές επειδή δεν μπόρεσε να ελευθερώσει τη δική της. Και οι δύο γεννήθηκαν μέσα σε κοινωνίες που πλήγωναν τη γυναίκα, όμως και οι δύο αποκαλύπτουν πως η πληγή δεν αποτελεί δικαίωμα να πληγώνεις.

Ο Παπαδιαμάντης και ο Μπόγρης δεν γράφουν απλώς για δύο σκληρές γυναίκες. Γράφουν για τη στιγμή που ο άνθρωπος χάνει το μέτρο. Για εκείνο το επικίνδυνο πέρασμα όπου η αδικία που υπέστη γίνεται άλλοθι για την αδικία που προκαλεί.

Η Νέμεση έρχεται διαφορετικά στις δύο ιστορίες. Στη Φόνισσα παίρνει τη μορφή της φύσης και της απόλυτης μοναξιάς. Η Φραγκογιαννού χάνεται ανάμεσα στη γη και στο νερό, εκεί όπου καμία ανθρώπινη δικαιολογία δεν ακούγεται πια. Στη Δράκαινα η τιμωρία είναι η ερημιά μιας καρδιάς που νίκησε τους άλλους αλλά έχασε την αγάπη.

Και τα δύο έργα μάς αφήνουν μπροστά σε μια σκληρή αλήθεια: ο πόνος μπορεί να γίνει σοφία, αλλά μπορεί να γίνει και δηλητήριο. Ο άνθρωπος δεν κρίνεται μόνο από όσα υπέφερε, αλλά από το τι έκανε με αυτά που υπέφερε.

Γιατί η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι πάντα μια πληγή που μας άνοιξαν οι άλλοι. Είναι η στιγμή που παίρνουμε αυτή την πληγή και τη μετατρέπουμε σε μαχαίρι. 🔪

📜 Εγγραφή στο κανάλι για περισσότερα θεατρικά έργα, μυστήριο και vintage ατμόσφαιρα!

https://www.youtube.com/@angeligeorgia808

Δεν πουλάμε ψυχή. Κρατάμε το φως αναμμένο

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🍀 Angeli Georgia Storyteller of Light 💖