🎭 Η Επιστροφή της Ιμογένης. Αστυνομική κωμωδία Β μέρος (τελευταίο) Όταν η σάτιρα συναντά το έγκλημα

🎙️ Στο ηχητικό που παρουσιάζω προλογίζω το έργο με τον σεβασμό που του πρέπει και το κλείνω με σκέψεις για το κρυμμένο δράμα πίσω από το γέλιο.

Η επιστροφή της Ιμογένης του Σαρλ Εσμπραγιά ΜΕΡΟΣ Β -Imogène est de retour -Charles Exbrayat PARTIE B

🎭 Σκιαγράφηση χαρακτήρων

Ιμογένη Μακ Κάρθερυ

Η Ιμογένη δεν είναι απλώς ηρωίδα· είναι παρέμβαση στη σκηνή της ζωής. Κοκκινομάλλα, ανύπαντρη, γεροντοκόρη κατά τον κοινωνικό χαρακτηρισμό, αλλά βαθιά ελεύθερη κατά την ουσία. Δεν ζητά έγκριση, δεν απολογείται, δεν παίζει τον ρόλο που της ανέθεσαν. Αυτό και μόνο την καθιστά επικίνδυνη.

Η ευφυΐα της δεν είναι ψυχρή, αλλά ενστικτώδης. Δεν αναλύει για να κυριαρχήσει, αλλά για να κατανοήσει. Κινείται με παρόρμηση, όμως όχι με επιπολαιότητα. Το χιούμορ της είναι όπλο και άμυνα μαζί. Πίσω από το εκρηκτικό της ταπεραμέντο κρύβεται το παράπονο κάθε γυναίκας που έζησε σε κοινωνία όπου η τόλμη θεωρείται ανδρικό προνόμιο.

Η Ιμογένη δεν προκαλεί εγκλήματα από πρόθεση. Τα εγκλήματα προκύπτουν επειδή η παρουσία της ξεσκεπάζει την υποκρισία. Εκεί όπου οι άλλοι σιωπούν για να μη χαλάσουν την εικόνα, εκείνη μιλά. Εκεί όπου οι άλλοι αποδέχονται το παράλογο ως κανονικό, εκείνη γελά. Και το γέλιο της είναι πάντα αποκαλυπτικό.

Στην ουσία, η Ιμογένη είναι η ενσάρκωση της αλήθειας που δεν συμμορφώνεται. Γι’ αυτό και η κοινωνία τη φοβάται. Όχι γιατί φέρνει τον θάνατο, αλλά γιατί φέρνει αλλαγή.

Αστυνόμος Άρτσιμπαλντ Μάκ Κλόσταφ

Ο Μάκ Κλόσταφ είναι το τέλειο αντίβαρο της Ιμογένης. Άνθρωπος της τάξης, της ιεραρχίας και των κανόνων. Πιστεύει βαθιά ότι ο κόσμος μπορεί να μπει σε κουτάκια, αρκεί να ακολουθήσει κανείς σωστά τις οδηγίες. Το σκάκι που παίζει δεν είναι απλό χόμπι· είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωή.

Η επιστροφή της Ιμογένης τον αποσυντονίζει. Όχι επειδή φοβάται εκείνη, αλλά επειδή φοβάται την απώλεια ελέγχου. Ο φόβος του για πτώματα και καταστροφές είναι υπερβολικός, σχεδόν γελοίος, αλλά βαθιά ανθρώπινος. Αν το σύστημα δεν λειτουργήσει, τότε τι απομένει από τον ρόλο του;

Ο Μάκ Κλόσταφ δεν είναι καρικατούρα. Είναι τραγικωμική φιγούρα. Στην προσπάθειά του να επιβάλει λογική, αποκαλύπτει πόσο εύθραυστη είναι. Στην πορεία, αναγκάζεται —έστω και απρόθυμα— να παραδεχτεί ότι η ζωή δεν υπακούει πάντα στους κανόνες της αστυνομικής μεθοδολογίας. Και αυτή η παραδοχή είναι η μεγαλύτερη του ήττα, αλλά και η μόνη του λύτρωση.

Οι κάτοικοι του Κάλλαντερ

Το Κάλλαντερ δεν είναι απλώς τόπος· είναι νοοτροπία. Οι κάτοικοί του συνθέτουν ένα συλλογικό πρόσωπο: φοβισμένο, περίεργο, πρόθυμο να καταδικάσει αλλά και να θαυμάσει κρυφά. Ζουν με την ανάγκη της σταθερότητας και τρέμουν κάθε τι που απειλεί να τους ξεβολέψει.

Η Ιμογένη λειτουργεί πάνω τους σαν καθρέφτης. Άλλοι τη μισούν γιατί λέει όσα εκείνοι δεν τολμούν. Άλλοι τη φοβούνται γιατί θυμίζει πως η ζωή δεν είναι τόσο ασφαλής όσο προσποιούνται. Και κάποιοι τη θαυμάζουν κρυφά, γιατί ενσαρκώνει την ελευθερία που οι ίδιοι εγκατέλειψαν.

Η κοινωνία του Κάλλαντερ δεν σοκάρεται από τον θάνατο. Σοκάρεται από το γεγονός ότι ο θάνατος δεν υπακούει στους κανόνες της ευπρέπειας. Γι’ αυτό και το έγκλημα γίνεται αφορμή για σάτιρα, όχι για πένθος.

🕰️ Ιστορικό πλαίσιο

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια Σκωτία που ισορροπεί ανάμεσα στον συντηρητισμό του Βορρά και στη βρετανική γραφειοκρατική τυπικότητα.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κοινωνίες προσπαθούν να βρουν ξανά σταθερότητα.

Μέσα σε αυτή την επιστροφή στην τάξη, η Ιμογένη λειτουργεί σαν διαταραχή· σαν υπενθύμιση ότι η ζωή δεν θα γίνει ποτέ όσο λογική θέλουμε.

🎯 Μήνυμα του έργου

Ο συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται για τον δολοφόνο. Ενδιαφέρεται για το γέλιο.

Για την ανθρώπινη ανάγκη να δώσει νόημα στο χάος. Για τη μικρότητα και το μεγαλείο μιας κοινωνίας που φοβάται περισσότερο τα σχόλια παρά τα εγκλήματα. Το έργο κλείνει το μάτι στον θεατή: το παράλογο είναι πάντα πιο αληθινό από το λογικό.

🌊 Η προσωπική μου ματιά

Για μένα, η «Επιστροφή της Ιμογένης» είναι μια διασκεδαστική παρωδία που κρύβει όμως μια μελαγχολία πίσω από το γέλιο.

Η Ιμογένη είναι η γυναίκα που ζει λίγο παραπάνω από όσο επιτρέπεται.

Που δεν έμαθε να ζητά συγγνώμη επειδή αναπνέει δυνατά.

Που δεν δέχεται να μικρύνει για να χωρέσει στα στενά καλούπια ενός χωριού.

Αυτός είναι και ο λόγος που το έργο μιλά τόσο έντονα στο σήμερα: η Ιμογένη είναι η ψυχή που αρνείται να εγκλωβιστεί σε όρια άλλων.

🎙️ Πρώτη παρουσίαση

• Πρώτη έκδοση: Γαλλία, δεκαετία του ’60

• Πρώτη ελληνική παρουσίαση: Ραδιοφωνική διασκευή, Ελλάδα

🎧 Ηχητική απόδοση

Σκηνοθεσία: Μίκης Νικήτας

Ηθοποιοί: Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Στέλιος Καυκαρίδης, Νίκος Σαυκάλης, Αντώνης Κατσαρίδης, Νίκος Χαραλάμπους, Ανδρέας Μουσουλιώτης, Ανδρέας Μόστρας, Έλλη Παναγιώτου

❓ Ερώτηση προς το κοινό

Πόσες φορές στη ζωή σας συναντήσατε κι εσείς μια Ιμογένη που ανέτρεψε τα πάντα χωρίς να ζητήσει άδεια;

💭 Στοχασμός

«Ο κόσμος φοβάται εκείνον που δεν φοβάται τίποτα· κι αυτός είναι πάντα ο πιο αθώος».

✍️ Angeli Georgia – Storyteller of Light ✍️

🇬🇷 🔮 Για όσους θέλουν να κρατήσουν αναμμένη τη φλόγα αυτών των παραγωγών, υπάρχει μια μυστική πύλη:

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

📚 Metabook: https://metabook.gr/angel67